گزارش ارسالی برای نشریه بذر

اين روزها چند تا ماجرا همزمان اتفاق افتاده كه همگي به شكل مستقيم محرك جنبش دانشجويي شده است. اولين مساله، ادامه سياست خاك كردن شهداي جنگ اين بار در دانشگاه اميركبير (پلي تكنيك) بود كه با اعتراض گسترده دانشجويان روبرو شد و هنوز دولت موفق به اين كار نشده است. در ادامه اين جريان، نيروهاي بسيج و گارد ويژه در دانشگاه اميركبير مي خواستند نسق بگيرند و جو ارعاب راه بيندازند ولي موفق نشدند. درگيري هاي فيزيكي (و البته لفظي) زيادي بين دانشجويان مبارز با بسيجي ها رخ داد كه البته پايه هاي رژيم خوب گوشمالي شدند. به طور كلي روحيه تعرضي دانشجويان بالاست و به شدت از اوضاع خشمگين هستند.
مساله دوم، انحلال انتخاب انجمن هاي اسلامي دانشگاه اميركبير بود كه به دنبال همان سياست جديد "غير سياسي كردن نهادهاي دانشجويي" پيش أمد. مقامات دانشگاه و بسيج دانشجويي در ادامه سياست زدن زير أب دفتر تحكيمي ها، مي گويند كه اين نماينده ها را نبايد انتخاب كنيد. اين هم جرقه يك درگيري جديد را زد و به تعطيل كلاس ها و بستن درب دانشگاه اميركبير براي جلوگيري از ورود نيروهاي بسيجي و حزب الهي كه براي سركوب و ارعاب أمده بودند انجاميد. درست است كه ظاهرا دفتر تحكيمي ها و انجمن هاي اسلامي زير ضرب رفته بودند ولي دانشجويان مبارز موضوع و بهانه خوبي براي ابراز مخالفت با تشديد سركوب و خفقان به دست آوردند.
مساله بعدي، قضيه كاريكاتور روزنامه ايران بود. يك جريان جدي در تبريز و زنجان و اروميه به راه افتاد كه به درگيري و تخريب انجاميد. خونين هم شد. عكس دانشجويان زخمي تبريز كه روي سايت ها رفت باعث شد كه دانشجويان آذري و بقيه در تهران خشمگين شوند و اعتراض كنند. باز هم يك جرقه ديگر براي برپايي تظاهرات گسترده دانشجويي زده شد.
و بالاخره مساله آخر، بازنشسته كردن هفت نفر از استادان قديمي دانشكده حقوق دانشگاه تهران بود كه رئيس دانشكده دل خوشي از آنان نداشته است و بي مقدمه كنارشان گذاشته. يعني همه اين مسائل كه طي كمتر از دو هفته اتفاق افتاد دست به دست هم داد و يك اعتراض گسترده و راديكال و كوبنده دانشجويي را سبب شد.
از نيمه شب، كوي دانشگاه شلوغ شد. شلوغي را خود نيروي انتظامي شروع كرد. يعني آمدند و به سبك حمله سال 78 به كوي دانشگاه، ريختند و دانشجويان را كتك زدند و اسباب و اثاثيه را شكستند. البته به گستردگي بار قبل نبود. دانشجويان هم عكس العمل نشان دادند. سنگ پراني هايي شد. از صندلي هاي شكسته، چماق درست شد. بعضي سطل ها آتش زده شد. ولي مساله به برگشتن نيروهاي سركوب به لانه هايشان فروكش كرد. خبر حمله صبح در دانشگاه هاي مختلف پيچيد. دانشجویان مبارز يكديگر را خبر كردند و در دانشگاه تهران گرد آمدند. نيروهاي اطلاعاتي و انتظامي كه بو برده بودند رفت و آمد به دانشگاه را كنترل مي كردند. براي ورود، كارت مي ديدند. ولي خيلي ها از راه هايي كه بلدند خود را به داخل دانشگاه رساندند. اين را هم بگويم كه اين جور تجمع ها، حالت موضعي دارد و يكباره همه دانشگاه را در بر نمي گيرد. به همين خاطر بعضي از دانشكده ها اصلا از اتفاقاتي داشت چند صد متر آن طرفترشان رخ مي داد با خبر نبودند. اجتماع اعتراضي اوليه  حدود ساعت يك بعد از ظهر در دانشكده حقوق برپا شد. دانشجويان آذري شروع به شعار دادن به آذري كردند: ياشاسين آذربايجان و چند شعار ناسيوناليستي ديگر. ولي جمعيت اصلي معترض شعار: ما همه برادر و برابريم را دادند و چند شعار هم به زبان آذري با مضمون: صمد، خون يارانت هنوز روان است. در ضمن بحث با دانشجوياني كه گرايش ناسيوناليستي آذري داشتند هم به راه افتاد كه بايد مبارزه اي متحدانه به راه بيندازيم و مساله بين ما نبايد دعواي فارس و آذري باشد. عكس العمل آنان خوب بود و خيلي زود شعارهاي عمومي ضد رژيمي جاي شعارهاي ناسيوناليستي را گرفت. شعارهايي كه داده مي شد اينها بود: وزير بي ليافت استعفا استعفا. مرگ بر استبداد. عباسي استعفا استعفا. مي كشم مي كشم آنكه برادرم كشت  رئيس بي كفايت استعفا استعفا. (كه منظور آيت الله عميد زنجاني رئيس دانشگاه تهران بود). نه جنگ مي خوايم نه آخوند، عدالت عدالت. در اينجا دانشجويان با كيسه هاي پر از كچاپ، عكس هاي خميني و خامنه اي بر سر در دانشكده را مزين كردند و غريو شادي همه بلند شد. جمعيت چيزي بين 2 تا 3 هزار نفر بود. تزئينات مربوط به فتح خرمشهر يك آماج ديگر دانشجويان بود. پلاكاردها و پارچه نوشته هاي بسيج پاره پاره شد. دانشجويان بسيجي كه ميز كتاب و نوار داشتند وحشت زده به تظاهركنندگان نگاه مي كردند و جرات تعرض نداشتند. يكي از بچه هاي پلي تكنيك مي گفت بابا صد رحمت به بسيجي هاي ما كه پررويي كردند و حسابي خدمتشان رسيديم. اينها چرا حمله نمي كنند؟! بسيجي ها براي مظلوم نمايي شروع به الله اكبر گفتن كردند كه با هوي جمعيت روبرو شدند. يكي فرياد زد: هي مي گوييد فتح خرمشهر فتح خرمشهر ولي از آن همه جوان بدبختي كه رژيم گولشان زد و جنگ را به قيمت خون آنها ادامه داد چيزي نمي گوييد. جمعيت بعد از دانشكده حقوق به سوي دانشكده هاي ديگر به راه افتاد كه هم كلاس ها را در جاهاي ديگر تعطيل كند و هم دانشجويان بيشتري را دعوت به پيوستن به تظاهرات كند. بچه هاي داروسازي پيشاييش خودشان كار را آغاز كرده بودند. شعار مي دادند و بساط بسيج را به هم ريخته بودند. شعارها تندتر شده بود. مرگ بر احمدي نژاد و مرگ بر خامنه اي هم به گوش مي رسيد. يكسري بسيجي ها كه در مقابل تظاهركنندگان تجمع كرده بودند شروع به داد و فرياد كردند كه شما در خدمت آمريكا قرار داريد و از اين حرفها. ولي جمعيت شعار داد: نه امپرياليسم، نه ارتجاع، آزادي آزادي. يكمرتبه بسيجي ها خفقان گرفتند و خلع سلاح شدند. يك جوري كه انگار باورشان نمي شد. انتظارش را نداشتند و خلاف چيزهايي بود كه در مغزشان كرده بودند. خبر رسيد كه نيروي انتظامي و گارد ويژه دور دانشگاه را گرفته اند.
در طول تظاهرات، جمعيت سرودهاي يار دبستاني، برپاخيز از جا كن بساط كاخ دشمن، همت كنيد اي دوستان دشمن به ميدان آمده، هوا دلپذير شد، بيا تا به ياد شهيدان تير (با تغييراتي در شعر كه موضوع را به جنبش دانشجويي مربوط مي كرد) و... را هماهنگ و پر قدرت مي خواندند.
اين را هم بگويم كه تعداد دانشجويان دختر زياد بود و در شكستن و فرمان حمله دادن فعال بودند و خيلي راديكال عمل مي كردند. تظاهرات به سمت محلي كه عميد زنجاني قرار داشت حركت كرد و واقعا مي خواستند جناب آيت الله را گوشمالي بدهند. شعارها عليه او بالا گرفته بود. ولي دور تا دور او را صد نفر بسيجي محافظ گرفته بودند و او توانست جان سالم به در ببرد. خبر رسيد كه رئیس دانشکده حقوق در دانشكده ادبيات پنهان شده است. سيل جمعيت به طرف دانشكده ادبيات رفت. در اصلي را بسته بودند. جمعيت سعي مي كرد در را هر طور شده بكشند و وارد شود. در اينجا يكي از نگهبانان به آهستگي به يكي ديگر گفت كه برو و بگو كه در پشت را هم ببندند تا تظاهركنندگان نتوانند وارد شوند. ولي گفتن همان و هجوم جمعيت به سوي در پشت و ريختن به داخل دانشكده ادبيات همان. عباسي رئيس دانشكده حقوق را در گوشه اي گير انداختند و تا مي خورد او را با مشت و لگد و چوب  زير دست و پا كتك زدند. دختران هم در اين حركت شركت داشتند.
چند خبرنگار خود را به صحنه رسانده بودند و عكس مي گرفتند كه با اعتراض دانشجويان روبرو شدند. يكي از دانشجويان كه صورت خود را پوشانده بود به آنان تذكر داد كه بعدا بر اساس همين عكس ها رژيم بچه ها را شناسايي و دستگير مي كند و اين بارها اتفاق افتاده. ولي خبرنگاران گفتند كه ما حواسمان هست و فقط از كساني كه صورتشان را پوشانده اند عكس مي گيريم و اگر خواستيم عكس ها را روي اينترنت بگذاريم و صورتي پيدا بود خودمان آن را محو مي كنيم. اليته بگو مگو ادامه داشت و عملا تعداد خيلي زيادي از بچه ها صورتشان را با دستمال و شال پوشانده بودند.
برنامه كشاندن تظاهرات به خيابان به علت تمركز نيروي انتظامي در آن نقطه، عملي نشد. حدود ساعت 3 بعداز ظهر خبر رسيد كه گارد ويژه قصد حمله به داخل دانشگاه و دستگيري دانشجويان را دارد. بنابراين نيروها تجمع خود را از دست دادند و دسته دسته از صحن دانشگاه خارج شدند.