فرخنده باد

سپندارمذ روز از اسفندماه برابر با پنجم اسفند در گاهشماری ایرانی

اینک زمین را می ستاییم؛
زمینی که ما را در بر گرفته است.
ای اََهوره مَزدا !
زنان را می ستاییم.
زنانی را که از آن ِتو به شمار آیند
و از بهترین اَشَه برخوردارند، می ستاییم.

اوستا - یسنا 38 - بند 1

روز پنجم هرماه و ماه دوازدهم هر سال «اسفند» یا «سپندارمذ» نام دارد. این واژه که در اوستایی «سْپِنـْـتـَه آرمَئیتی»(Spenta-Ârmaiti) می باشد و نام چهارمین امشاسپند است، از دو بخش «سپنته» یا «سپند» به مانک پاک و مقدس و «آرمئیتی» به معنی فروتنی و بردباری تشکیل شده است و معنی این دو با هم فروتنی ِپاک و مقدس است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت»(SpandÂrmat) و در فارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.

امشاسپند سپندارمذ، نگهبان و ایزدبانوی زمین ِسرسبز و نشانی از باروری و زایش است. جشن «سپندارمذگان» یا «اسفندگان»، روز گرامیداشت زنان در ایران باستان بوده و این روز به نام «مردگیران» یا «مژدگیران» یا «مزدگیران»(=هدیه گرفتن از مردان) نیز در ادبیات فارسی بكار رفته است.

یکی دیگر از نام های این جشن نیز، جشن «برزگران» یا «برزیگران» است که به مناسبت نقش مهم برزگران و کشاورزان در سبز کردن زمین و باروری زمین بوده است.
 

دنباله نوشتار ...

سپندارمذ لقب زمین و به معنی گستراننده، مقدس و فروتن می باشد.
زمینی که نماد عشق است و با فروتنی و از خود گذشتگی،
آغوش خود را برای همه گسترانیده و زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد.

بدین روی نیاکانمان در این روز با دادن نامه ی شادباش (کارت تبریک) و هدیه به بانوان و دوشیزگان،
مهر و عشق خود را به ایشان ابراز می داشتند.

دوست خوبم !

وقتی من و تو نمی اندیشیم، به جایمان تصمیم می گیرند ...

بیا «والنتاین» را به فرهنگ خودش بسپاریم، زیرا که
شایسته ی ملت بزرگ ایران با فرهنگی غنی و ریشه دار،
جشنی به بزرگی تاریخ و فرهنگ خودشان است.