چهار    اول     وزیر   سراشیب!

 

هرکه آمد عمارتی نو ساخت

رفت و منزل بدیگری پرداخت!

 

از امرداد تا بیست و دو بهمن پنجاه و هفت اهریمنی!

 

من آن شریف امامی بیست روز پیش نیستم!

نفت زیر پایم، خرید آن از کویت!

ایران ژاندارم خلیج فارس نخواهد بود!

 

اول وزیر یکم: پس از فراهم شدن نمایش های جنازه سازیو، خون و خفت و جنونو، لاستیک سوزیو، درخت سوزیو، تظاهراتو، ظاهر سازیو، سلیطه بازیو، ننه جان من غریبمو، بیبیسیو، ننه جان من یتیممو، تعزیه الامام الله الحسین ال ابن الظالمو، نمایش الخلیفته الله ال یزید ال ابن المظلومو، رذالتو، الله اکبرالله اصغربازیو، تاسوعای حسینیو، کلاشینکفو، عاشورای خمهندیو، آدمکشیو، فضای باز سیاسیو، چفیه بازیو، یاسر عرفاتو، خردجالو، سینما رکس آبادانو، امامیتو، معصومیتو، اینها، ایشان از صحنه خارج شدندو خروجیدند بخارجه، و سپس صدارتی نو با اول وزیری نو!

اول وزیر دوم: پس از فراهم شدن نمایش های پارلمانیو، کارشکنیو، خرابکاریو، اعتصاباتو، او شریف امامی بیست روز پیش نبودو، تظاهرات اسلامیو، جنازه بازیو، اینها، او با یک حالتی در نمایش های پارلمانی، راجع به تظاهرات جنازه سازی گفت:

 جنازه روز دارد، هفته دارد، چله دارد، سال دارد و ... ظاهرسازی و نمایش های خون و خفت و جنون امام امت بیشتر شد و امت امام دریده تر و سفاکتر!

یک شعری در خواندنیها بمدیریت و سردبیری دلاور جانباخته ع- امیرانی چاپ شد که:

نه شریفی، نه امامی، بلکه دیوث زمانی! این یک نیم بیتی است که از آن سروده بیاد دارم!

 در آن زمان یکی خواندنیها زنده بود و مرد میدان، و دیگری اراده آذربایجان. روزی نامه های دیگر هم می توان گفت هم  شرورانه و هم  بزدلانه و هم امتانه در اعتصابات شرارت سیر می کردند!.

شماری از آنها مسابقه وردار و ورمالی گذاشته بودند که مانند و نمونه ای آورده شد از قبیل زن روزی که دلش بشدت تنگ شده بود برای کنیزیو، لوندیو، رقاصی در خلوت ملا ، و یا آن جنبش اشرار نوحه خوان مفلوک!.

 سردبیر وردار و ورمال یکی از این روزی نامه های شرکت کننده در مسابقه آی دستمال من ابریشمی تره، چنان قربان صدقه نعلین ملا خمهندی رفته بود که بیا و ببین این تمامیت بندگی و بردگی و نوکری را در سخن سردبیر مجله امید ایران!

بر خلاف نویسنده آن زن روز سلیطه دروغ نویس، و آن جنبش اشرار نوحه خوان که اسمشان را نمی دانم، اسم این روزی نامه نگار بود  علی  رضا  نوری  زاده!

آقا قربون اون نعلینت آقا..  آقا قربون اون ....برم! آقا، آقا یادتون هست که نجفی شدیم آقا! آقا یادتون هست که بپابوستان آمدیم آقا بزیارت و دست بوس آمدیم آقا! قربون اون....برم آقاآ! آقا قربون اون....

درست کپیه آن سلیطگان اجاره ای رییس پاسداران خمهندی بر روی تابوت ها و جنازه های ساختگی!

آقا این بچم فدات شد آقا! آقا اون یکی رو هم فدات می کنم آقا، آقا همه بچه هام رو فدات می کنم آقا همه رو که فدات کردم آقا، آخری رو هم فدات می کنم آقا!

روزی نامه نگارانی از این قبیل از زن و مردشان هم روسری ها را بسر کردند، که تو سری ها هم نخورند!. بگذریم از این قوم لچکیون روزی نامه نگار.. آقا...!

بلی، از این قبیل لچکیون شناسنامه دار ایرانی، اما تمام عیار انیرانی و هوا خواه و همخلوت با تروریست های عرب و شاگردی در مکتبشان با هدف فراگیری خرابکاری و اجرای آن فراگیری ها در ایران و کشتن مردم ایران!

این قوم الظالمین! نه! این قوم الفاسدین ضد ایرانی، با بیدق وشعار العربی!

 قوم الانیرانی! الانیرانی! الانیرانی! و...

 نمایش های خون و خفت و جنون بوسیله انیرانیان بیشتر شد....

آنگاه اول وزیر دوم هم صدارت را جا گذاشتند و خارجه ای شدند و بعد  

اول وزیر سوم: دوربین انداختند تا ببیند که سر و صدا از کجاست!  که جمعیتی هویدا نبودو، در همان فضای باز سیاسی پارلمانی، طی نطقی با گلایه گفتند که نفت در زیر پایشان هستو، ایشان باید از کویت نفت خریداری نمایندو، برای مردم در چله زمستانو، یک عکسی هم چاپ شد که ایشان اهل نمازندو، تظاهرات خونو، خفتو، جنونو، آدم دزدیو،آدمکشی، بیشترو بیشتر شد!.

خلاصه، اول وزیر سوم هم پس از شنیدن سرو صدا از بلنگو، و ندیدنو نیافتن جمعیت اراذلو، ا لمجاهدینو، المجاهلینو، فدائیان خلق افو، دیگر اوباشان ناب خمهندی، ایشان هم به خارج خروجیدندو خارجه ای شدند، و بعد از او نوبت رسید به اول وزیر چهارم

اول وزیر چهارم: با اعلام اینکه سیاست بیست و پنجساله گذشته ایران خوب نمی بوده استو، مصدق اول وزیر خوبی می بوده استو، مصدق قهرمان خیلی خوبی می بوده استو، ساواک نمی باید می بوده استو، خوب است که اعلیحضرت از کشور خارج شوندو، ایران ژاندارم خلیج فارس نخواهد بودو! از این سخنرانی ها که سنگرش را از حفظ  داردو...،

ناگهان خبر رسید که شخص ایشان سنگرشان را از حفظ ، از تهران به پاریس جابجا نموده اند و، ایران هرگز نخواهد مردو...

بعد نوبت رسید به اول وزیر موقت مفلوک ملای دست نشانده تبهکار، و تبهکاری ها و پلیدی هایش!

 

از   اول       تا       آخر       چهار     اول    وزیر

                                 

آغاز خون و خفت و جنون،

پایان امنیت و آسایش و قانون!

 

هرکه آمد شرارتی نو ساخت

رفت و آنرا بدیگری پرداخت

 

ای دل غافل!

 

در" فتوح البلدان" آمده است:

 

" در زمان خلافت عثمان اعراب آهنگ فتح طبرستان کردند، و عثمان بدین منظور سعید بن عاص حاکم کوفه را با سپاهی گران به طبرستان روانه داشت. در این پیکار حسن و حسین فرزندان علی بن ابیطالب از جمله سرداران لشگر سعید بن عاص بودند"

" ضریص بن عبدالملک گفت: از اباعبدالله شنیدم که فرمود: ما از تبار قریشیم و پیروان ما عرب و دشمنانمان عجم هستند. روشن است که هر عرب بهتر از هر عجم و هر عجم فرومایه تر از هر عرب است و فرمود که باید ایرانیان را به مدینه آورد و زنانشان را فروخت و مردانشان را به بندگی عرب گماشت".